Elco en Wijnanda van Burg zijn juni 2014 naar Papoea (Indonesiƫ) vertrokken. Zij werken namens stichting Lentera op het gebied van onderwijs en gezondheidszorg.

Paspoort vergeten...

Na een week in Wamena voelt het weer helemaal als thuis. Eerst was het weer even wennen aan van die kleine dingen als een lekkende douche, internet wat (nog) niet werkt, waterleidingen die niet doen wat wij willen, benzineprijzen die in tussentijd met 500% gestegen zijn en alle papieren die geregeld moeten worden voor de visumverlenging. Inmiddels is het meeste weer achter de rug en gaat het leven weer gewoon z’n gangetje.

De reis naar Wamena ging niet helemaal vlekkeloos. Coen zijn paspoort was onder de scanner blijven liggen – op zaterdagavond bedacht ik dat het wel handig was om nog even en scan te maken. Helaas liep het verhaal niet op dezelfde manier af als bij Pietje Puk toen Langdraad zijn paspoort was vergeten. Ondanks allerlei lieve mensen die het paspoort opgespoord en naar Schiphol gingen brengen lukte het toch niet om alsnog mee te gaan met de vlucht. Wijnanda, Samuel en Maria vertrokken dus alleen. Een pittige reis voor Wijnanda op deze manier; gelukkig waren er bekenden aan boord die hielpen om de vijf (!) stuks handbagage en twee kinderen goed uit en in de vliegtuigen te krijgen. Mooi om te zien hoeveel mensen er dan ineens klaarstaan: in Sentani kwam iemand de paspoorten ophalen voor de visumverlenging zodat Wijnanda daar niet achteraan moest. In Wamena stond eten en boodschappen klaar en kwam iemand helpen om de slotjes van een paar koffers open te breken (want ik had de sleuteltjes nog in Nederland). Voor we vertrokken had ouderling Lambregts psalm 91:4 meegeven: “Hij zal u dekken met Zijn vlerken, en onder Zijn vleugelen zult gij betrouwen.” Dat bleek waar te zijn.

Afgelopen week is het ‘normale’ leven weer begonnen. Coen naar grade 3, Samuel naar TK (groep 2), Maria thuis, Wijnanda thuis en af en toe helpend met advies of mensen die langs komen of die in het ziekenhuis liggen, en ikzelf op de theologische school en bij Lentera. Deze week was ook een belangrijke vergadering in Sentani, waar ik nog even een dag naar toe ben geweest. Het is direct best wel druk; vooral op de theologische school, want er moeten nog wel twee maanden aan lessen ingehaald worden. Dus dat betekent zo’n twaalf uur lesgeven per week, naast begeleiding van zes Master studenten en het mentoraat van de eerstejaars. Mooi om te doen en gelukkig ligt het materiaal nog klaar van vorig jaar; met een kleine update kan dat zo weer gebruikt worden.

Dinsdag sprak ik Tonis, de coordinator die getraind is voor het geven van trainingen in het Korupun-gebied. We hadden samen het materiaal gemaakt voor de vierde training aan de 11 gemeenten (en 33 facilitatoren) in dit gebied. Ik twijfelde er een beetje aan of de training wel door zou gaan als ik er niet was; had ik het niet te vroeg al helemaal overgedragen? Het eerste wat hij zei was: “De training ging goed. Iedereen deed mee en ze willen nu ook graag de training gaan geven in aangrenzende classes. Wanneer kunnen we de vervolgtraining in elkaar zetten?” Mooi om te zien hoe dingen gewoon verder gaan en dat het werkt om mensen verantwoordelijkheid te geven (of te laten houden) over het werk.