Elco en Wijnanda van Burg zijn juni 2014 naar Papoea (Indonesiƫ) vertrokken. Zij werken namens stichting Lentera op het gebied van onderwijs en gezondheidszorg.

Verkeerde plek

Alleen wolken, alles zit dicht. Na ongeveer 40 minuten vliegen komen we aan het eind van de hoge bergen en zoeken we naar het dorpje, maar er zijn alleen wolken te zien. Moeten we terug? Nee, daar is toch de rivier te zien. Ze zeiden dat het dorp naast de grote Memberamo-rivier ligt. Gelukkig, de helikopterpiloot kan door een gaatje in de wolken. Na wat draaien en kijken waar hij kan landen, vindt de piloot een manier om op het kleine stukje grond te landen waar de bomen omgehakt zijn. Een man geeft wat aanwijzingen, we stappen uit. De man vertelt ons dat we op de verkeerde plek zijn geland.

Wubri, het dorpje waar we naar op zoek waren om daar het team op te pikken, blijkt gesplitst. Ze hebben drie plekken, die alle drie Wubri heten. Helder toch? Dus stapt de man in en volgen we de rivier, we zitten nu toch al onder de wolken. Een paar minuten laten zien we inderdaad nog een klein dorpje. Een paar huizen, en ja hoor: daar is het team. Ds. Wempi Wendikbo, ds. Naftali Wisabla, verpleegkundige Terry Kepno en de onderwijscoordinator Nahor Wisabla. Ze hebben de afgelopen week in dit gebied gewerkt: zieken behandeld, gekeken wat er aan onderwijs nodig is, geholpen bij het plannen van de bouw van een kerkgebouw en op zondag het Heilig Avondmaal bediend. Het plan was dat ik mee zou gaan naar deze afgelegen evangelisatiepost helemaal aan de rand van het gebied van de GJRP. Maar helaas ging dat niet, omdat Wijnanda plots ziek werd. Een week later ging het beter, dus kon ik wel mee op het team op te pikken en zelf even hier te kijken. 

De nood in dit gebied is hoog. De laatste evangelist is vertrokken. Vanuit de GJRP is het laatste bezoek in 2013 geweest, daarna is het stil geworden. Nu zijn er alleen lege posten, maar wel met lokale mensen die ’s zondags in alle eenvoud een dienst houden. Een kerkenraad is er nog niet, maar dat verhindert ze niet om toch trouw rondom de Bijbel bij elkaar te komen. Met een klein groepje mensen, in Wubri wonen maar 10 gezinnen, midden in het tropisch regenwoud. En het afgelopen half jaar zijn er in het dorp ongeveer 10 mensen overleden, dus zo gaat de bevolking snel achteruit. De verpleegkundige heeft dan ook veel kunnen doen, eenvoudige middelen doen hier letterlijk wonderen. 

Op de terugweg kon de piloot nog een gaatje vinden in de wolken om in Bari te kijken. Ooit het centrum van de evangelisatie-activiteiten in dit gebied. Nu een verlaten post, met een paar gezinnen. Dat MAF de landingsbaan twee jaar terug gesloten heeft, is goed te merken. Veel mensen zijn vertrokken, naar de stad of naar andere, nieuwe dorpen. De bevolking hier in dit gebied is nomadisch: ze trekken van de ene plek naar de andere. Is het voedsel in een deel van het bos op, dan gaan ze ergens anders jagen en sago-palmen en bananenbomen opzoeken. Dus ja, als dan de landingsbaan dicht is, dan is er geen reden om te blijven wonen. Gelukkig is de landingsbaan nog wel redelijk, met een beetje werk aan de goten moet het wel mogelijk zijn om het waterprobleem op de baan op te lossen. De drie mannen die aanwezig zijn beloven dat ze er aan gaan werken en dat de baan dan in maart open kan. Ik hoop dat het gaat lukken. Samen met dominee Wempi wil ik graag in april terug om een training te geven aan de (kandidaat)-ouderlingen om hen te helpen met het leiden van een eenvoudige dienst. Hopelijk kunnen we dan weer met het hele team, om gelijk spijkers met koppen te slaan voor de gezondheidszorg en het onderwijs.