Elco en Wijnanda van Burg zijn juni 2014 naar Papoea (Indonesiƫ) vertrokken. Zij werken namens stichting Lentera op het gebied van onderwijs en gezondheidszorg.

In memoriam: Ananias Maling (1985-2017)

Woensdagmiddag. Een student belt me: we zitten hier bij Ananias, hij is net overleden. Onderweg uit Pass Valley, waar hij de vakantie van de theologische school doorbracht. Hij voelde zich niet goed en wilde naar Wamena. Onderweg blies hij de laatste adem uit.

Onderweg naar het kleine huisje van Ananias komen de gedachten. Waarom moet nu juist Ananias overlijden? Een week geleden zag ik hem nog toen we na kerst even in Pass Valley waren. Tijdens de bakar batu van de vrouwenvereniging was hij daar en maakten we grapjes over dat hij een halve Jali geworden was, terwijl hij uit Bomela, in het Una-gebied komt. Was hij toen al ziek? Had hij niet even wat kunnen zeggen tegen ons zodat we hem hadden kunnen helpen? Hij is naar een verpleger gegaan, heeft een spuitje gekregen. Maar voor wat? Wat had hij precies? Heeft hij dengue opgelopen bij zijn bezoek aan Elelim en vervolgens een inwendige bloeding gekregen? Was zijn dood – menselijkerwijs – te vermijden? De vragen komen op, samen met de boosheid op het disfunctionerende gezondheidssysteem hier in Papua. 

Waarom Ananias? Een trouwe student, leergierig, altijd in de weer voor de theologische school. Ik zie hem nog lopen met zijn printer onder de arm omdat hij zijn opdracht op tijd wil inleveren. Een student die al redelijk wat ervaring had. Hij is vier jaar evangelist geweest in het zuidelijke laagland, in het Samboka gebied. Daarna had hij de theologische middelbare school gedaan en nu was hij bijna klaar met de theologische hogeschool. Hij was bezig aan zijn scriptie over het evangelisatiewerk in het Samboka gebied. Een relevant onderwerp, want bezinning op de benadering van het evangelisatiewerk is welkom. Hij was een van de weinige studenten die zich geroepen voelde om evangelist te worden. De nood is hoog – er zijn misschien wel zo’n 15 lege posten, posten waar het evangelie ooit een keer gebracht is, maar waar nu weinig meer te vinden is. Er is vooral een schreeuwend tekort aan evangelisten die goed opgeleid zijn en leiding kunnen geven aan de jonge gemeenten midden in snelle veranderingen. De kerk – en ik ook – verwachtte veel van Ananias, maar Gods plan is anders. 

Vandaag is hij begraven. De vader van Ananias had gezegd dat hij niet begraven mocht worden voordat hij zijn gezicht gezien had. Het is zijn derde zoon die in Wamena begraven is, en de andere twee had hij ook niet gezien voordat ze begraven werden. Maar helaas kon hij niet op tijd uit Bomela komen, en na een dag gewacht te hebben kon niet langer gewacht worden. Ds. Peres Nekwek benadrukt bij de begrafenis dat Ananias ons een voorbeeld nalaat. Van een eenvoudig, trouw, stabiel christelijk leven. Hij heeft vier dienstjaren als evangelist erop zitten en daarna veel jaren van studie. Nu was het Gods tijd om hem thuis te halen. Zijn jonge vrouw en vijf kinderen blijven achter.