Elco en Wijnanda van Burg zijn juni 2014 naar Papoea (Indonesiƫ) vertrokken. Zij werken namens stichting Lentera op het gebied van onderwijs en gezondheidszorg.

Nederigheid

Vandaag de laatste examens afgenomen, als afsluiting van dit semester. Over de exegese van de Romeinenbrief, over christelijke ethiek en over zendingsgeschiedenis. We hebben mooie discussies met elkaar gevoerd en dan is het moment daar: wat is er blijven hangen? Het is een uitstekende manier om nederigheid te leren: als docent kun je denken dat het heel goed ging, maar de examenresultaten vertellen heel andere dingen.

Zo hebben we een paar lessen besteed aan het scherp krijgen van definities. Tijdens het tentamen vraagt een student: wat bedoelt u met het woord definitie? Tja, dan wordt het geven van een goede definitie wel erg lastig. In het algemeen hebben de studenten een grote achterstand in hoe ze moeten leren. Ze hebben in het Indonesische systeem geleerd dat ze de docent letterlijk moeten herhalen in de klas, of dat de docent hen wel zal helpen bij het examen (want het is gezichtsverlies voor de docent en de school als niet iedereen slaagt met mooie cijfers). Dat levert dus gedrag op wat gericht is op het pleasen van de docent in de klas, maar ja, als die docent dan ook nog eens mooie antwoorden wil zien op het tentamen, dan wordt het wel lastig. Maar goed, het levert in ieder geval weer een lesje in nederigheid op: je wordt hier niet zo snel trots op de resultaten die je hebt weten te boeken met de studenten.

Maar eigenlijk is het in Nederland niet veel anders. In november heb ik nog even een paar weken les gegeven op de VU. Daar is het juist andersom: veel studenten maken hun opdrachten heel goed. Dan bekruipt me het gevoel: hadden ze mij daar eigenlijk wel voor nodig? Ze wisten het misschien gewoon al voor het college, of hadden het kunnen begrijpen door alleen het boek te lezen?