Elco en Wijnanda van Burg zijn juni 2014 naar Papoea (Indonesiƫ) vertrokken. Zij werken namens stichting Lentera op het gebied van onderwijs en gezondheidszorg.

M/V

Vandaag weer zo'n gevalletje waar feministen van zouden rillen. Ik ga naar een bengkel, een kleine auto-werkplaats, want de voorband van de auto loopt leeg. Ik stap uit en word compleet genegeerd, de mannen kijken langs me, misschien komt er ook nog een meneer uit de auto? Alleen een kleine meneer van vier jaar oud. Ik sta wat vertwijfeld te wachten of er een monteur naar me toe komt, ik heb geen idee wie ik aan moet spreken. Er staan verschillende vrachtwagens en pick-up trucks, geen idee wie chauffeur en wie monteur is. Uiteindelijk komt er toch een man naar me toe en vraagt wat argwanend wat ik wil. Nou, gewoon, de band is een beetje plat, misschien moet er wat lucht in of moet er iets geplakt worden. De meneer bekijkt het eens even en haalt uiteindelijk de compressor erbij. "Hoeveel moet erin?" Geen idee, ik heb Elco weleens 2,3 horen zeggen, dus zeg ik: "Ik denk 2,3, ik zal eens kijken." En ik ga heel intelligent in de deurpost van de auto kijken, niet dat ik daar een sticker vind. Voor ik verder achter tankklepjes en zo kan gaan zoeken, zegt de man: "Zal wel 30 zijn," en hij start de compressor. Hij controleert netjes de andere voorband, die is ook 30. Ik opgelucht, 30 bar, het klinkt me erg gespannen, maar misschien gebruikt hij een andere eenheid? Ik laat het er maar bij, betaal netjes de gevraagde rupiahs en vertrek. Ik zie nog net hoe een paar meneren wat schouderophalend naar me kijken. Het geeft me wel moed om nog eens terug te komen met een platte band...