Elco en Wijnanda van Burg zijn juni 2014 naar Papoea (Indonesiƫ) vertrokken. Zij werken namens stichting Lentera op het gebied van onderwijs en gezondheidszorg.

Zaterdag

Wat ik nou altijd zo leuk vind aan zaterdagen is dat je lekker niets hoeft, geen kinderen naar school, geen verplichtingen buitenshuis. Vandaag was het zo'n zaterdag, leek het... 

Ik heb zelfs uitgeslapen tot half acht! De jongens waren beneden lief aan het tekenen en Maria gaf me ook wat slaaptijd. Daarna, toch maar eens uit bed gekomen, de jeugd en mezelf van eten voorzien, de honden en kippen gevoederd. Toen werd het tijd om Coen weg te brengen naar de verjaardag van een vriendje. Ik was zelfs zo relaxt dat ik fluitend naar een bengkel, een soort auto-garage reed om een van de autobanden op te laten pompen en de auto te tanken. Bij beide gelegenheden kijken mannen toch altijd weer even vreemd dat het een vrouw is wat van hun service verlangt.

En toen kon het echte ontspannen beginnen, heerlijk toch, met een verse koffie op de veranda en dan jezelf toestaan om een krant te donwloaden. Helaas, zover kwam het niet. Een telefoontje, of ik met de heli meewilde naar een patient. Natuurlijk doe ik dat. Maria weer uit bed geplukt en samen met Sam bij een MAF gezin ondergebracht, want Elco is in Nederland, en weg waren we.

Ook leuk, hoor, een beetje medisch adviseren, maar gewoon anders dan bedacht en gepland.In het eerste dorp was iets met een zwangere vrouw en een kindje. De vrouw bleek negen maanden zwanger en nog niet bevallen. Aardig normaal, leek me. Ze was ook duizelig af en toe bij opstaan, ook niet heel vreemd. Ze had ook nog eens haar hele lichaam verbrand een poosje geleden en al haar bloed was op. Geen brandwonden te zien en de binnenkant van de oogleden was prachtig rood, nog steeds geen pathologie te ontdekken. Bij elke klacht geef ik antwoord en uitleg, wat op luide toon vertaald en aan alle omstanders verkondigd wordt. Goed, de vrouw mag blijven en hopelijk bevalt ze binnenkort. Dan het kindje, hij is een jaar oud en heeft iets met zijn longen en elke ochtend zitten zijn ogen dicht. Hij oogt niet al te ziek en heeft inderdaad wat korsten rond zijn linkeroog zitten. De longen klinken schoon en verder zie ik weinig verontrustends, maar vooruit, hij mag wat antibiotica van me, een bovenste luchtweginfectie van twee weken is best lang genoeg. We vertrekken nadat we wat zoete aardappel hebben gegeten. Op naar de volgende patiënt, een meneer met iets aan zijn been. In het dorp aangekomen blijkt de man ergens in het bos te zijn, twee uur lopen van het dorp vandaan, en nee, de heli kan daar niet landen. Of we even willen wachten, het weer is toch goed... Nou nee, dat zijn we niet van plan. We geven maar wat paracetamol met instructies. Met een strip van tien tabletten kan weinig mis gaan en wellicht helpt het wel voor de pijn in de knie, maar of een oude man met een dikke knie daarvan geneest?

We vertrekken dus weer leeg. In beide dorpen waren er mensen die mee wilden, maar de piloot was streng, nee hoor, dat werkt corruptie in de hand, dan gaan jullie ons in het vervolg oproepen voor een patiënt, terwijl je alleen vervoer naar de stad wilt hebben. Streng, maar wel terecht.
Eenmaal weer thuis kon de rustige zaterdag beëindigd worden met de koffie die nog op het aanrecht stond te wachten. Gewoon maar weer opwarmen. De krant heb ik maar even laten zitten, want eind van de middag is gewoon weer spitsuur, zaterdag of niet.