Elco en Wijnanda van Burg zijn juni 2014 naar Papoea (Indonesiƫ) vertrokken. Zij werken namens stichting Lentera op het gebied van onderwijs en gezondheidszorg.

Dood

Of ik even een patiënt wil checken, vraagt een MAF piloot aan mij. De vrouw is gisteren aangekomen in de stad. Ze had problemen met de bevalling en moest na een week weeën nodig naar een ziekenhuis in de stad. De piloot had met haar gepraat en haar in de auto geholpen die haar naar het ziekenhuis zou brengen. Maar nu kreeg piloot de vraag of er misschien binnenkort een vlucht naar hun dorp gepland was, want mevrouw was dood. Of als ze het nog niet was, zou dat binnenkort wel gebeuren. Dan kun je beter maar in het dorp zijn, want daar zijn begrafenissen goedkoper.

Mevrouw ligt nog op de verloskamers, ze is niet aanspreekbaar. Ze krijgt zuurstof en een infuus, maar het is niet op het eerste gezicht duidelijk wat er in dat infuus gegeven wordt. Het kindje is gisteren geboren, in de buik al overleden. Het was de eerste voldragen zwangerschap na vier miskramen en nu is het kindje alsnog overleden. De vader staat er stoicijns bij, aan zijn  gezicht is niets af te lezen. Een andere man voert het woord, hoe de relatie van die man is tot de vrouw blijft een vraag. Hoe krijgen de Papua's het voor elkaar om binnen no time tien man familie op te trommelen bij het ziekenhuis, allemaal mensen die eigenlijk is het dorp wonen en die nu vooral aan het niksen zijn bij het ziekenhuis, althans, zo lijkt het voor mij. Dat niksen is misschien cultureel iets heel belangrijks doen wat ik nog niet begrepen heb.

Het verhaal wordt vooral zakelijk verteld met veel details die er voor mij niet toe doen. Ik vind het belangrijk om te weten wanneer de bevalling begonnen is; meneer vindt het belangrijk om te vertellen om welke tijd hij aankwam in een dorp met een radio, om zo om hulp te kunnen vragen. Hij was om tien uur 's avonds weer terug in zijn eigen dorp, gebruik makend van een zaklamp om door het donker te kunnen lopen. Gelukkig heb ik de tijd om het hele verhaal klaar te luisteren. Je kan er altijd wat van leren.

Gisteren was de baby dus geboren en daarna was mevrouw dood gegaan. Nou ja, ze ademt nog wel, maar zoiets duurt nooit lang. Of ik bij MAF even een vlucht terug wilde regelen. Eerst maar eens met de zaalarts praten. Deze legt uit dat er misschien iets in de hersenen mis is door malaria of zwangerschapsvergiftiging of misschien een hersenvliesontsteking. Na lang praten krijgt mevrouw een kans; ze hoeven niet de volgende dag al weg, maar als het zo blijft, dan willen ze wel deze week nog een vlucht. Twee dagen later krijg ik per sms door dat de situatie nog hetzelfde is en morgen staat er een vlucht naar hun dorp gepland. Ik ga toch maar even naar het ziekenhuis om te kijken. Lang in coma heeft meestal niet zo'n beste prognose. Misschien is het inderdaad beter dat ze terug gaat.

Als ik bij mevrouw kom is ze stukken minder dood dan twee dagen eerder. Ze doet haar ogen open, beweegt haar rechter arm en reageert als we met haar praten. Ook nu volgt weer een lang overleg, mevrouw krijgt opnieuw een kans, ze mag in het ziekenhuis blijven voor de verdere behandeling. Er zijn genoeg andere mensen die de stoelen in het vliegtuig kunnen vullen.

Nu twee weken later krijg ik bericht dat mevrouw ontslagen is uit het ziekenhuis, ze is weer helemaal gezond en wacht op een vlucht terug naar haar dorp. Wat ze gehad heeft? Ik weet het niet, wel weet ik dat er wonderen gebeuren.