Elco en Wijnanda van Burg zijn juni 2014 naar Papoea (Indonesiƫ) vertrokken. Zij werken namens stichting Lentera op het gebied van onderwijs en gezondheidszorg.

Contact

We zijn net aan de opening van de eerste cursusdag begonnen in een afgelegen bergdorp. Tijdens het zingen horen we een helikopter overvliegen. Kan gebeuren, rustig binnen blijven. Maar ja, de helikopter komt wel erg dichtbij. Komt-ie hier landen? Maar nee, hij vliegt een rondje en gaat weer weg. Wel toetert hij even. Iedereen staat met vraagtekens. Waarom? Al snel heb ik een theorie klaar: misschien zat Wijnanda er wel in en maakte ze een ommetje. En ja hoor, toen ik vrijdag thuis kwam, bleek dat het geval te zijn. Wijnanda was meegevlogen naar een klein jongetje met brandwonden – dat helaas al overleden was – en op de terugweg konden ze even over ons dorp vliegen. Bijzonder om zo even contact te hebben, dat is verder meestal erg beperkt.

De cursus ging goed. Het is de eerste stap van een programma wat zo’n twee of drie jaar moet gaan duren, met als doel om gemeenten en dorpen te helpen om zelfstandiger te worden. Vroeger waren dorpen heel zelfstandig, maar tegenwoordig voelen ze zich erg afhankelijk van de overheid – die af en toe geld en rijst en dergelijk komt brengen – en van de kerkbestuurders en organisaties van buitenaf. Terwijl het centrum van de kerk – en van het dorp – de plaatselijke gemeente is. De overheidsfunctionarissen blinken meestal uit in afwezigheid en komen alleen bij belangrijke gelegenheden zoals kerst, dus daar moet je eigenlijk niet te veel van verwachten. Daar komen mensen nu ook steeds meer achter. Met deze trainingen willen we helpen om zelf als gemeente verantwoordelijkheid te nemen voor wat er speelt.

Daarbij spelen gezamenlijke bijbelstudies een hoofdrol. Samen kijken wat God wil dat de gemeente doet. In de eerste plaats natuurlijk het evangelie brengen. Een licht in de duisternis en zout strooien voordat verderf optreedt. Maar ook zorgen voor de zwakken, behoeftigen, zieken. Vanuit onvoorwaardelijke liefde, die niets terug verwacht. Deze boodschap werd duidelijk uit de eerste serie bijbelstudies die we gedaan hebben. In stamtaal, dus ik heb vooral groepjes aan het werk gezet en daarna een presentatie laten geven. Dat ging erg goed; de 45 participanten – predikanten, ouderlingen, diakenen, afvaardigingen van de vrouwenverenigingen en belangstellenden – waren enthousiast. De eerste dag moest ik er rond 5 uur een eind aan breien, anders waren ze doorgegaan tot het donker was. En dan waren we al sinds 8 uur bezig, bijna zonder pauze! “We hebben de laatste tientallen jaren eigenlijk nooit zo’n training gehad. Wel mensen die ons opzochten, maar niet echt samen bijbellezen en dat toepassen,” zo zei iemand. Een ander: “Ja, de dominees hier kunnen wel preken, maar gewoon samen de bijbel bestuderen in groepjes met andere mensen, dat is nieuw voor ons.” Nu zullen de mensen vast wel training hebben gehad in het verleden, maar het laat in ieder geval zien dat ze enthousiast zijn. In september hoop ik terug te gaan om voor ieder dorp/gemeente een aantal mensen te trainen die dan in de gemeentes bijbelstudies gaan begeleiden.