Elco en Wijnanda van Burg zijn juni 2014 naar Papoea (Indonesiƫ) vertrokken. Zij werken namens stichting Lentera op het gebied van onderwijs en gezondheidszorg.

Een beetje flexibel

Een beetje flexibel zijn, dat is hier wel handig. De dag en de week ziet er zelden zo uit als je van tevoren dacht. De Papoea-cultuur wordt wel omschreven als een cultuur met een gebeurtenis-oriëntatie, wat tegenover een tijds-oriëntatie staat. Een belangrijke gebeurtenis gaat altijd voor, wat er verder ook op de planning stond. Het voordeel is dan wel dat je gerust te laat kunt komen als je nog een belangrijk iets te doen had; dat is voor mij dan weer wel een voordeel.

Een paar voorbeelden uit de afgelopen week.

Vrijdag, vorige week. Het lijkt een rustige dag te worden. Dat mag ook wel, ik moet nog een meditatie voorbereiden voor de internationale fellowship en voor mijn seminar voor de masterstudenten morgen staat ook nog niets op papier. Als ik aan mijn eerste bakje koffie zit word ik gebeld: kan ik even naar de theologische school komen voor de beoordeling van de scripties. Um, ja hoor, dat moet wel lukken. Als ik aangekomen ben, check ik het toch even. Had ik een sms gemist ofzo, dat ik er niets van wist. Nee, dat blijkt niet het geval te zijn. En ja, na twee scripties beoordeeld te hebben, inclusief presentatie van de student, is er ook nog een speciale uitzenddienst voor de studenten die stage gaan lopen. Rond half 3 ’s middags ben ik weer thuis.

Zaterdag. Om 8 uur moest ik beginnen met mijn seminar, maar ik ben wat te laat. Geeft niet, de eerst student komt ook pas om half 9 binnen. Rond 9 uur begin ik toch maar, want nu zijn de meeste er wel. ’s Zaterdags is de discipline niet enorm groot. Om 10 uur belt Wijnanda: “Er is zo een medische evacuatie met de helikopter, wie kan er op de kinderen passen?” “Nou ja, breng ze maar even hier, ik ben toch over een paar uur klaar.” Dus even later zitten Coen en Samuel ook in de aula en Maria laat zich van haar beste kant zien. Als ze het een beetje beu zijn, gaan de jongens buiten spelen en gaat Maria naar de secretaresse die dat helemaal niet erg vindt. Om half drie komt Wijnanda wat verslagen thuis: de vrouw die aan het bevallen was, was net overleden.

Dinsdagmorgen. Ik geef deze week een seminar over ondernemerschap aan de docenten in opleiding op STKIP. Als ik rond half één thuis kom is iedereen weg. Snel mijn telefoon even aan de stroom leggen, want die was uitgegaan. Niet erg, want ik had toch geen bereik op de plek van de school. Zodra mijn telefoon weer wakker is, zie ik een sms van Wijnanda. Kun je even naar het vliegveld komen, want ik moest even hier gaan helpen, want er is een vliegtuig gecrasht. Kun je de jongens even ophalen? Dus snel op de motor erheen, maar Wijnanda is weer al op de terugweg. Alles is wonderwel goed afgelopen, alleen een paar gewonden, een verbrand vliegtuig en een paar huizen aan gruzelementen.

Dinsdagmiddag. Vanmiddag zou eindelijk weer een keer een sharing plaatsvinden, een bijeenkomst met alle mensen van Lentera om te delen hoe het met iedereen gaat en samen te zingen en te bidden. De bijeenkomst was al een paar keer uitgesteld, maar kort voor aanvang krijg ik een berichtje: het gaat niet door. Toch maar even gegaan om te checken: hm, ja, eigenlijk kwam het niet zo goed uit. Donderdag volgt een nieuwe poging.

Donderdagmiddag. En jawel, de sharing gaat dit keer door en de opkomst is goed. Iedereen doet zijn zegje; blijde en moeilijke dingen. Samen zoeken we naar hoe we verder gaan en wat er anders kan. Iedereen is blij om weer met elkaar dingen te kunnen delen, dat is al lang geleden. Een mooi moment, iets om dankbaar voor te zijn. Hopelijk volgende maand weer.