Elco en Wijnanda van Burg zijn juni 2014 naar Papoea (Indonesiƫ) vertrokken. Zij werken namens stichting Lentera op het gebied van onderwijs en gezondheidszorg.

Zou het goed gaan?

Het komt regelmatig voor: een vrouw is bevallen, maar de placenta wil maar niet komen. Een gevaarlijke situatie, want dat kan leiden tot hevig bloedverlies en infecties. Men vraagt of een helikopter van HeliVida een vrouw kan ophalen met dit probleem. Ik mag mee om te kijken of ik ter plekke advies kan geven. Bij de eerste mevrouw blijkt na enig doorvragen de placenta er toch al uit te zijn, maar is het probleem dat de baarmoeder eruit komt. Wat onderzoek laat zien dat er misschien een kleine verzakking is, maar geen reden om de vrouw mee te nemen naar het ziekenhuis in de stad. Ze ziet wel wat bleek, dus is het verstandig dat de lokale verpleegkundige wat ijzertabletten geeft. Dat zal hij doen. ‘Gelukkig’ zijn er altijd nog meer patiënten in een dorp en kan een jongen met een ontsteking in zijn knie naar het ziekenhuis. Tot mijn verbazing stapt de verpleegkundige ook in de helikopter, hij zal de jongen begeleiden. Maar hoe moet het dan met de pillen van de vrouw? Er blijkt nog iemand aanwezig te zijn die wat verstand heeft van pillen en ook weet waar ze liggen, dus hij zal het wel regelen. Of het goed zal gaan? Ik hoop het maar. 

Dan de tweede mevrouw, een dag later. Het kindje is gisteren helaas al gestorven. Op de vraag of het kindje gezien kan worden, is het antwoord dat het direct al is begraven. Het kindje was ‘niet normaal’ en is daarom overleden. De mensen uit het dorp hebben zelf al geprobeerd om de placenta eruit te halen, de navelstreng is daarbij gebroken. Nieuwe pogingen om de placenta eruit te halen, leveren ook niets op. Mevrouw mag mee in de helikopter naar het ziekenhuis. Dezelfde middag krijg ik bericht van de helikopterpiloot dat in het ziekenhuis bleek dat er nóg een baby in de buik zit! Dat is toch wel even schrikken; eerst proberen de placenta er uit te krijgen en achteraf is het maar goed dat dat niet gelukt is. Ze blijkt nog maar 23 weken zwanger te zijn en waarschijnlijk is één kindje van de tweeling in de buik al gestorven en is daarna geboren. Nummer twee doet het nog goed, mevrouw heeft geen weeën meer na wat weeënremming en kan na een week ziekenhuis weer naar huis. Als ik naar het ziekenhuis ga om haar op te zoeken en wat haakwerk te brengen zodat ze zich niet hoeft te vervelen, blijkt ze al vertrokken te zijn. Lopend, over de bergen. Hoe het afgelopen is, weet ik niet. Blijven bidden en hopen dat ze niet alsnog weeën heeft gekregen van de reis naar huis…

Deze beide verhalen laten zien hoe moeilijk het soms is om diagnoses te stellen zonder de gebruikelijke instrumenten. Hup, even de echo erop en je weet wat je aan het doen bent. Na een noodkreet op Facebook kreeg ik behoorlijk wat reacties en er komt allerlei hoeken en gaten genoeg geld tevoorschijn om een echo-apparaat aan te kunnen schaffen!