Elco en Wijnanda van Burg zijn juni 2014 naar Papoea (Indonesiƫ) vertrokken. Zij werken namens stichting Lentera op het gebied van onderwijs en gezondheidszorg.

Onzekerheid

"Mag ik u vragen waarom u hier bent?" Nou, dat is een aardig diepe vraag, waar een mens inderdaad af en toe eens even goed over na moet denken. Hij blijkt minder diep bedoeld te zijn. Voor me staan twee agentes. Ze hadden een auto zien staan, uiteraard al gecheckt op wiens naam die staat, en wilden nu weten waarom wij in een vakantiehuisje verblijven. Dat is immers verboden op dit moment in Zeeland.

Tja, gelukkig werd mijn verhaal aanvaard en mochten we nu nog wel even blijven. Ze konden geen garantie geven. "Ja, dat geeft vast wel onzekerheid, maar zo is het nu op dit moment gewoon." Ik heb maar niet gezegd dat zekerheid voor ons iets is uit een ver verleden. De laatste maanden spanden wel de kroon, maar daarvoor waren we ook al niet vrij van onzekerheden. De onrusten in Wamena, zou dat nog een keer opvlammen? Ons visum, konden we een nieuw werkvisum krijgen? Hoe zou het verder gaan met de vliegbusiness van Lentera? Deze vragen lijken nog net zo actueel te zijn, maar nu zit er een laagje corona overheen en wordt het nog meer koffiedik kijken.

Afgezien van alle onzekerheden, gaat het goed met ons. We zijn allemaal ziek geweest, net voor vertrek uit Jakarta en net na aankomst in Zoutelande. Het lijkt een inmiddels overbekende ziekte geweest te zijn. Ook wij hebben thuisschool gedaan de laatste weken. Voor ons kwam dat nog best goed uit, konden we gewoon vanuit Zoutelande in Dordrecht naar school. Wel zijn we blij dat de basisscholen weer open mogen, dat geeft meer sociale contacten, iets meer structuur voor de kinderen en hopelijk wat meer rust voor Elco om wat werk te doen.

Op een afstand kunnen we ook nog wat voor Papua doen. Een paar weken geleden werden we—midden in de nacht—gebeld door dr. Willy, het hoofd van de gezondheidsdienst van Wamena. “Kan ibu dokter komen helpen in het ziekenhuis? Wat moeten we doen om een visum te regelen?” Helpen willen we zeker, een visum is een ander ding, zo bleek na wat rondvragen. Hoewel Indonesië gezegd heeft dat er een uitzondering is voor gezondheidswerkers—andere visa worden helemaal niet verstrekt—blijkt het nog steeds even onmogelijk als altijd om een doktersvisum te krijgen. De andere vraag van de dokter was makkelijker: “Kunnen jullie persoonlijk hulpmateriaal opsturen? Een paar duizend mondmaskers, schorten, gezichtsschermen et cetera?” Hoewel die in Nederland ook niet ruim voorradig zijn volgens de regering, hadden we toch snel een mooie oplossing. Wijnanda heeft samen met wat dames in Wamena een complete productielijn opgezet. Vast niet volgens de hoge eisen van de RIVM, maar als het voor 95% werkt is het allicht beter dan niets, zo is de redenering van de tropenarts. Inmiddels zijn 1900 mondmaskers en 60 beschermingsschorten door lokale naaiateliers genaaid —met prachtig batikmotief!—en 30 gezichtsschermen uit de 3D-printer gerold. 

Hoe ziet onze toekomst eruit? We weten het niet, net zoals vele anderen momenteel. We kunnen niet verder vooruit kijken dan een paar weken tot een maand. Naar alle waarschijnlijkheid kunnen we over zo'n drie weken naar Dordrecht verhuizen, naar het huis van iemand uit onze gemeente in Dordrecht. We voelen ons rijk gezegend met zulke steun, hulp en meeleven! De verdere toekomst is lastiger iets over te zeggen. Wanneer wordt er weer op Indonesië gevlogen vanuit Nederland? Wanneer laat Indonesië weer buitenlander binnen? Wanneer gaat Papua weer open? Wanneer worden visum-aanvragen weer in behandeling genomen? Het lijkt erop dat dat alles meer rond kerst pas gaat gebeuren dan in de komende zomer. Op dit moment zien we ons verblijf in Nederland als een onvrijwillig verlof in plaats van als repatriëring, maar het zou zomaar zo kunnen dat het ene in het andere over zal gaan.