Elco en Wijnanda van Burg zijn juni 2014 naar Papoea (Indonesiƫ) vertrokken. Zij werken namens stichting Lentera op het gebied van onderwijs en gezondheidszorg.

Falende gezondheidszorg op Papoea

Schokkend. Hoe moet dit verder? Dat zijn de eerste reacties die opkomen na het lezen van het recente artikel "Dying for nothing", zinloos doodgaan. Een doorwrochte analyse van de falende gezondheidszorg in de hooglanden van Papoea. Geschreven door een specialist op dit gebied, een voormalig projectleider van USAID. Hij concludeert dat de gezondheidszorg in Papoea niet vooruit, maar alleen achteruit gaat. Wat zijn de belangrijkste oorzaken en wat valt er aan te doen? Een korte samenvatting van het artikel. 

OORZAKEN VAN DE PROBLEMEN

Uiteraard maakt het gebrek aan goede wegen en lastig bereikbare dorpen een goede gezondheidszorg lastig. Maar, betoogt Bobby Anderson, de auteur van dit artikel, dat kan niet de oorzaak vormen van het feit dat de gezondheidszorg alleen slechter wordt. Hij wijst als hoofdoorzaak op het zelfbestuur van de Papoeas, wat sinds 2001 van toepassing is op gezondheidszorg en onderwijs. Op beide gebieden is een achteruitgang te zien. Gebrekkig bestuur, vriendjespolitiek, corruptie en slecht opgeleide mensen leidden tot een totale afbraak van het bestaande systeem. Met als gevolg dat er nu wel klinieken zijn in dorpen, inclusief iemand die daar officieel is aangesteld, maar dat de kliniek altijd dicht is omdat de verantwoordelijke persoon elders - lees: in de stad - verblijft. Dat is langzamerhand zo gebruikelijk geworden dat niemand er meer van opkijkt. Ook is de aanvoerketen van (gekoelde) medicijnen kapot gegaan, met als gevolg dat cruciale medicijnen niet verkrijgbaar zijn of niet meer goed werken omdat ze te warm geworden zijn. En dat terwijl grote ziekten zoals HIV/AIDS en Tuberculose bestreden of verlicht kunnen worden met tijdig en regelmatig medicijnen in te nemen. Deze ziekten woekeren dus voort - inmiddels steekt ook de gevreesde Polio steeds meer de kop op.

OPLOSSINGEN: CULTUUROMSLAG

Wat zijn de oplossingen? Dat is erg lastig, maar het begint er in ieder geval mee, volgens Anderson dat de echte oorzaak van de problemen erkend wordt. Vervolgens volgen een aantal maatregelen die door de Papoea-overheid genomen zouden moeten worden, waaronder het herstellen van de gekoelde toevoer van medicijnen, het ontslaan van mensen die hun werk niet doen en het ondersteunen van mensen die hun werk juist wel goed doen op afgelegen posten. Zeker deze eerste twee maatregelen vergen een grote cultuuromslag en zijn lastig te bewerkstelligen. Daarom zegt Anderson dat in de tussentijd het erg belangrijk is om een 'parallel systeem' te hebben, naast de overheidsgezondheidszorg, van private klinieken en initiatieven die veelal via de lokale kerken werken. Een voorbeeld daarvan is de Calvary Clinic, waar Wijnanda twee keer enkele maanden is geweest. Wij richten ons met Lentera op 1) het ondersteunen van mensen die wel hun werk willen doen op afgelegen posten en 2) het in stand houden en verbeteren van dit parallelle systeem, via de kerk(en) waar we mee samenwerken. Met als uiteindelijke doel om middelijkerwijs een cultuuromslag te bewerkstelligen, via Papoea's die verandering willen bewerkstelligen in het systeem. Het is hard nodig, om daarmee - menselijkerwijs gesproken - te voorkomen dat mensen zinloos overlijden.

Lees heel het artikel van Bobby Anderson op Inside Indonesia.