Elco en Wijnanda van Burg zijn juni 2014 naar Papoea (Indonesiƫ) vertrokken. Zij werken namens stichting Lentera op het gebied van onderwijs en gezondheidszorg.

Onrust - en rust

Het is onrustig in Papua. Al in Nederland hoorden we de berichten. Ruim een week geleden zijn Papua-studenten in Surabaya (Java) beledigd en gediscrimineerd door Javanen; ze werden apen, honden en varkens genoemd. Discriminatie gebeurt helaas regelmatig, maar deze keer zet het heel Papua in vuur en vlam. Overheidsgebouwen worden onder handen genomen, demonstratietochten gelopen, brieven ingeleverd bij lokale overheden.

Dat het oorspronkelijke punt discriminatie was, lijkt alweer een beetje vergeten te zijn, want het enige grote punt wat nu leeft is: vrijheid voor Papua. Papua is vanuit gezichtspunt van veel Papua’s een kolonie van Indonesië, in plaats van een provincie van dat land. Ooit is Papua zelfstandigheid beloofd door de Nederlanders, maar door een corrupt referendum is dat nooit gebeurd. Nu wil men een nieuw referendum. Naar alle waarschijnlijkheid gaat dit nooit gebeuren. Papua is een letterlijke goudmijn voor Indonesië, laat die inkomstenbron maar eens los. Ook heeft Indonesië nog meer gebieden die zelfstandigheid willen, dus ze willen de deur niet openzetten voor meer onrust. 

Wij zijn zelf intussen geland en over de jetlag heen. Natuurlijk merken we van alles van de onrust om ons heen, maar ons leven gaat ook zijn gewone gang. Coen en Sam gaan naar school. Hun Engels was even wat roestig, maar dat trok al snel bij. Maria speelt lekker thuis en is zo blij om weer bij ibu Hosanna te kunnen zijn. Nathan doet het ook erg goed, hij heeft nu zelfs al vijf nachten doorgeslapen! Elco mocht direct weer aan het werk, met meteen een vergadering de dag na aankomst. Lessen op de theologische school zijn hervat en contacten met trainers van het Umoja-programma zijn weer gelegd. Het meest dringende onderhoud aan het huis, de auto en de motoren is alweer gedaan. Wijnanda is vooral thuis weer aan de slag gegaan; het is toch anders, vier kinderen in plaats van drie en zeker de jongste vraagt nog aardig wat tijd. 

Hoe het verder gaat weten we nog niet. Toen we aankwamen was het mobiele internet al uitgezet door de overheid (of het leger). Sinds grote demonstraties in Jayapura gisteren zijn ook de telefoonverbindingen uit – bij die protesten ging onder andere het kantoor van de telecom-maatschappij in rook op, naast het hoofdpostkantoor (uhm, misschien waren er nog pakketjes onderweg?), een hotel, wat auto’s en nog wat van die dingen. Ons internet doet het voorlopig nog, dus thuis kunnen we nog in contact komen met de wereld. Vreemd is het wel, nu merk je ineens hoe afhankelijk je bent van de telecommunicatie. Mocht iemand dus nog een afkickcursus nodig hebben: hier kan het echt cold turkey. De onrust brengt dus ook rust. Nu de stroom nog wat meer uit – nu eens per week – en dan weten we hoe de zendelingen vroeger leefden… We bidden voor vrede, veiligheid en verzoening tussen de verschillende groepen hier.