Elco en Wijnanda van Burg zijn juni 2014 naar Papoea (Indonesiƫ) vertrokken. Zij werken namens stichting Lentera op het gebied van onderwijs en gezondheidszorg.

Herstel?

Een brein is een wonderlijk iets. Zeker als het een klap oploopt en daarna (even?) niet functioneert zoals je gewend was of zou willen. Inmiddels is het ruim een half jaar geleden dat ik van mijn sokken gereden ben. In dat halve jaar heb ik veel voruitgang geboekt. Zeker vergeleken met de eerste dagen. Mijn hoofd omdraaien leverde een aanval van duizeligheid op en alleen al rechtop zitten was erg vermoeiend.

Wat kan ik nu dan veel! Ik kan voor de kinderen zorgen, ook als Elco even een weekje in een dorp doorbrengt. Koken lukt prima. Ik kan weer wat medische dingen doen. Maar laat ik vooral maar niet vergelijken met wat lukte voor het ongeluk, want dan valt het toch nog vreselijk tegen. Een kerkdienst uitzitten blijkt nog te lang te zijn. En een uurtje les geven? Na een half uur was de batterij leeg en begreep ik gewoon de vragen niet meer die ik kreeg. Ik vrees dat ik overstapte op wartaal. Gelukkig was Elco mijn reddende engel die de vragen overnam en zelfs met de les verder ging. Zo zie je maar dat je hier niet alleen leert om van alles te repareren, maar zelfs gezondheidslessen kunt geven als theoloog-bedrijfskundige.

Intussen ben ik wel steeds beter aan het leren om met mijn huidige beperkingen om te gaan. Ik heb een notitieboekje waar ik alle todo's in opschrijf. Ik heb zelfs een agenda, waarbij het me regelmatig lukt dingen er in te zetten én dan ook nog eens te checken wat mijn plannen eigenlijk waren. Tja, nu ben ik eindelijk normaal, zeggen mensen om me heen. Het is toch heel normaal om een notitieboekje en agenda te hebben? Eerlijk is eerlijk, het went om 'normaal' te zijn. Al is het best nog irritant om terug te horen van Elco dat ik een vraag twee dagen geleden ook al gesteld heb, maar dat ik dat compleet vergeten ben. Niet eens een Aha-Erlebnis. 
Maar goed, ik blijf braaf dutten, mijn grenzen opzoeken, er tegenaan botsen, ze vermijden. Een heel leerproces, maar niet verkeerd. Soms gaan dingen in het leven niet zoals je wenst, maar wel volgens Gods wil. Natuurlijk is het fijn om erkenning te krijgen, als dokter. Om niet gemist te kunnen worden, dat voelt toch best belangrijk? Totdat blijkt dat al die potentiële patiënten prima zonder mij kunnen. Eerlijk gezegd is dat nog best een opluchting ook. Hoef ik geen luchtkastelen meer in stand te houden voor mezelf...