Elco en Wijnanda van Burg zijn juni 2014 naar Papoea (Indonesiƫ) vertrokken. Zij werken namens stichting Lentera op het gebied van onderwijs en gezondheidszorg.

Weggegooid

 

Het kan zomaar ineens gebeuren dat een onbekend persoon haar hele levensverhaal vertelt. Ik was bijna thuis nadat ik Coen naar school had gebracht. Een vrouw in onze straat groette me en vroeg direct of ik wat groente van haar wilde komen. Dat had ik niet direct nodig, dus stelde ik haar voor dat ze naar de markt ging om het te verkopen. Dat was uiteraard haar plan al. Maar blijkbaar had ze even behoefte aan een praatje. Ze ging nu groenten verkopen, want haar man was er even niet. Hij was naar zijn dorp om geld te regelen voor een bruidsschat. Dat was hard nodig. Zij was zijn derde vrouw en intussen had ze een kind gekregen, een jongetje, maar dat had ze weggegooid, want de bruiddschat was nog niet betaald. Dus nu moest er toch maar eens wat geregeld worden. Vrij letterlijk de put dempen nadat het kalf verdronken is. 

Het kind weggegooid. Dat hield me toch wel even bezig. De vrouw kon het zomaar met droge ogen zeggen en natuurlijk geloofde ook zij wel dat God dat liever niet had, maar ja, de traditie bleek toch sterker te zijn. Zou het echt nog voorkomen dat moeders hun kinderen vermoorden of achterlaten om deze traditionele redenen? Het klonk wel zo. De volgende dag had ik de kans om het aan lokale collega's te vragen. Gelukkig blijkt dit niet meer te gebeuren, voor zover zij het weten. Het weggooien van een kind is nu het ter adoptie aan een familielid aanbieden. Dat klinkt al beter, maar wat voor toekomst heeft zo'n kind? Vaak blijft zo'n kind een tweederangs-kind, wat minder privileges heeft dan de echte kinderen - als die er zijn. Soms is het juist ook een zegen voor kinderloze echtparen, die zomaar een kind van een broer of zus krijgen.

Het moet de vrouw toch wel hoog gezeten hebben, zomaar aan een voorbijganger vertellen: "Ik heb m'n kind weggegooid."