Elco en Wijnanda van Burg zijn juni 2014 naar Papoea (Indonesiƫ) vertrokken. Zij werken namens stichting Lentera op het gebied van onderwijs en gezondheidszorg.

108 Volt en een klein filtertje

De maand december en januari zijn hier verloren maanden. Althans, voor iemand met een Calvinistische werk-insteek zoals ik. De maand december begint al op 1 december met de opening van het kerstseizoen. Vorige week was de laatste kerstviering, van de mannenvereniging samen met de vrouwenvereniging – wel zo handig, dan kunnen de vrouwen de smakelijke kant van het verhaal voor hun rekening nemen en de mannen doen wel de meditatie… Intussen komt er weinig van werk in december en januari, althans niet in de vorm van training en dergelijke in kerkelijk verband.

Ik probeer me daar niet altijd wat van aan te trekken. In de tweede week van december heb ik nog een week doorgebracht in het Lelambo-gebied – een verslag daarvan was te lezen in de kerstbrief. Bij Lentera ging het werk intussen juist onverminderd verder, want de lokale overheid had juist nog veel geld om op te maken voor het eind van het jaar. Dus kon er veel gevlogen worden – vooral rijst voor kerstvieringen, samen met mensen die dat moesten gaan opeten. De relatieve rust op het gebied van trainingen en het lesgeven op de theologische school (die pas deze week weer een beetje begonnen is), gaf wel tijd om binnen Lentera verder te gaan met het professionaliseren van de financiële administratie en verslaglegging.

Dat neemt niet weg dat ik na twee maanden wel weer zin heb om les te geven en trainingen te gaan doen. Zeker, er was nog genoeg te doen afgelopen maanden. We kregen bezoek van broer en schoonzus en daarna van twee bestuursleden van Licht op Papua. Altijd leuk om te laten zien wat we doen en waar we leven. Dat versterkt ook het meeleven en begrip vanuit Nederland. Ook hadden we wat tijd om een beginnetje te maken aan de kluslijst, die door de druktes van het afgelopen halfjaar wel lang was geworden.

En soms boek je dan ineens een klein succesje op een terrein wat je al zo ongeveer opgegeven had. Zo zitten we al meer dan een jaar met slechte stroom. Soms is ie 280 Volt, en een halve dag later 150 Volt en soms daalde het zelfs tot 108 Volt (en natuurlijk gaat de stroom ook wel eens een dagje uit, maar dat is gewoon normaal; ze garanderen hier tussen 185 en 240 Volt als de stroom aan is). Niet echt een pretje voor de apparaten in huis. De laatste weken moest steeds de stekker van de waterpomp eruit, omdat hij oververhit raakte. (Voor de technici: door de lage stroomsterkte draaide hij te langzaam, pompte geen water op en werd dus ook niet gekoeld, want het water levert de koeling.) Dus weer maar eens het electriciteitsbedrijf gebeld. Ze kennen me daar, want ze zijn inmiddels al vijf keer bij ons geweest. Deze keer kwamen ze, na enig aandringen, met een hele club mannen. Het probleem zat bij ons in huis, zeiden ze, evenals voorgaande keren. Niet waarschijnlijk, was mijn idee, want alles doet het prima op de dieselgenerator die we gelukkig ook hebben. Dus ze begonnen eerst in huis te meten, daarna buiten, vervolgens gingen ze toch naar de stroompaal, en zowaar: ze gingen kijken of het probleem misschien in de kabel tussen de trafo en de stroompaal zat. En ja hoor, ze ontdekten een kabel die half door was en dus veel weerstand gaf bij een hoger stroomverbruik (we hadden al lang zo’n vermoeden, maar goed). Dus ging de stroom nog een halve dag uit terwijl de mannen op hun gemakje naar de stad gingen om een materiaal om de kabel te repareren. En daarna was de stroom terug. Sindsdien hebben we steeds tussen de 200 en 240 Volt. De apparatuur wordt er helemaal blij van.

Ook de auto vertoonde al sinds ongeveer anderhalf jaar ongewenst gedrag. Het vermogen liep steeds verder terug. Misschien was hij wat gevoelig voor dieselgate, want eerst gaf hij nog 3500 toeren (van de 4500), maar de laatste week werd dat wel erg weinig. We kregen met 1900 toeren de auto nauwelijks de heuvel op terug van een dagje Pass Valley met de bestuursleden. Dus ja, tijd om er weer eens naar te kijken. Meer dan een jaar geleden had er al eens een monteur naar gekeken en nu adviseerden mensen om de verstuivers na te kijken. Dus afgelopen zaterdag samen met een helikoptermonteur de verstuivers eruit gehaald, zodat ze in Nederland getest en gereviseerd zouden kunnen worden. Toen ze eruit waren, bedachten we om nog even hier in Wamena te kijken of toch iemand ze zou kunnen testen. En zowaar, een garage waar ik nog nooit geweest was kon met de hand wat diesel erdoorheen pompen. “Ze zijn nog als nieuw”, zei de monteur bij de garage. Dus dat was het probleem niet. “Maar”, zei hij, “er zit bij dit model auto nog een klein filtertje in de brandstofpomp. Dat moet je eruit vissen en schoonmaken.” En ja hoor, dat filtertje, zo klein als een pink, was helemaal verstopt. Schoongemaakt, alles terug erin gesleuteld en de auto gaat als een speer. Als je niet let op de paar deukjes en de modder die tot op het dak zit zou je denken dat hij weer nieuw is. Alleen lekt het hier en daar nog een beetje diesel, dus het moet allemaal nog net iets beter vastgedraaid worden…

Dus ja, voor mijn gevoel heb ik niet zoveel gedaan in de afgelopen maanden. Maar er zijn juist wel wat dingen gerepareerd die het leven weer wat makkelijker maken hier. Overigens wel vreemd dat juist Calvijn, iemand die zo opkwam voor het geluk wat uit genade te krijgen is, zonder werken dus, geassocieerd wordt met een werkhouding waarbij elk gaatje in de agenda gevuld moet zijn. Een leven zonder genade, zonder rust, met alleen werk. Er moet ergens toch iets misgegaan zijn in de verwerking van de theologiegeschiedenis…