Elco en Wijnanda van Burg zijn juni 2014 naar Papoea (Indonesiƫ) vertrokken. Zij werken namens stichting Lentera op het gebied van onderwijs en gezondheidszorg.

Blogs

Noah en Nuh

03 JUNE 2017 | GEPLAATST DOOR ELCO

“Er waren twee mannen, Noah en Nuh. Noah was een slechte man, dus God liet hem verdrinken. Nuh geloofde in God, dus hij werd behouden in de ark.” Eén van de ouderlingen uit het Lelambo-gebied vertelt het verhaal van de zondvloed en geeft een eigen twist aan de geschiedenis. Tijdens een training aan ouderlingen en diakenen afgelopen week, hoorde ik zo af en toe wat nieuwe varianten van zulke Bijbelse verhalen. Lees verder...

De vierde student

13 MAY 2017 | GEPLAATST DOOR ELCO

Het leek een rustige week te worden. Vorig weekend naar Pass Valley om een paar afstudeerders op te zoeken. Daarna dinsdag en woensdag een tripje met studenten naar een voorbeeldige school in een dorp. Tussendoor gewoon lesgeven en medisch advies geven. Maar gisteren kwam er een eind aan de rust. Toen ik op de theologische school kwam bleek dat er weer een student was overleden, nadat hij al een tijdje ziek was. De vierde student in minder dan twee jaar. Lees verder...

Holuwon

20 APRIL 2017 | GEPLAATST DOOR ELCO

Het is een van de mooie dingen van hier werken: Wijnanda en ik kunnen veel dingen samen doen. We werken voor een deel met dezelfde mensen, in hetzelfde gebied. Vaak zijn we samen thuis dingen aan het voorbereiden. Vorige week waren we voor het eerst ook samen op pad in een dorp, met heel ons gezin zelfs. We hebben er van genoten. Lees verder...

Good and bad luck

07 APRIL 2017 | GEPLAATST DOOR WIJNANDA
Soms heb je het weleens dat dingen positiever uitpakken dan je verwacht, soms juist minder goed dan gehoopt. Beide dingen kwamen deze week voorbij. Afgelopen week had ik in kliniek Kalvari les gegeven. Tegenwoordig ga ik elke vrijdag met de lokale staf over een thema praten. Afgelopen week was dat antibiotica. Lees verder...

Hercules

10 MARCH 2017 | GEPLAATST DOOR WIJNANDA

Een tijdje terug ging Elco op zaterdag met de jongens en wat vrienden een stukje lopen. Het doel was de plek waar twee maanden geleden een Hercules, een vliegtuig van het leger, is neergestort. Tot die tijd vlogen de Herculessen af en aan naar Wamena. Niet dat het hier oorlog is, maar die dingen zijn groot en kunnen erg goed als transportvliegtuig dienen. Op deze manier komen de vrachtauto's, pick-up trucks, kranen en ander groot materieel in de stad, die immers alleen via de lucht bereikbaar is. Deze Hercules was vol geladen met cement en was daardoor waarschijnlijk wat te zwaar. Dat gecombineerd met een vroege ochtenmist en een poging om toch te landen, maakte dat het vliegtuig in zicht van het vliegveld een berg raakte. Het was allemaal best heftig, de jongens hadden een boel verhalen toen ze thuis kwamen. Lees verder...

Verkeerde plek

04 MARCH 2017 | GEPLAATST DOOR ELCO

Alleen wolken, alles zit dicht. Na ongeveer 40 minuten vliegen komen we aan het eind van de hoge bergen en zoeken we naar het dorpje, maar er zijn alleen wolken te zien. Moeten we terug? Nee, daar is toch de rivier te zien. Ze zeiden dat het dorp naast de grote Memberamo-rivier ligt. Gelukkig, de helikopterpiloot kan door een gaatje in de wolken. Na wat draaien en kijken waar hij kan landen, vindt de piloot een manier om op het kleine stukje grond te landen waar de bomen omgehakt zijn. Een man geeft wat aanwijzingen, we stappen uit. De man vertelt ons dat we op de verkeerde plek zijn geland. Lees verder...

Blikken

20 FEBRUARY 2017 | GEPLAATST DOOR WIJNANDA

In ons weggetje is het nog prima te doen. Als ik mensen onderweg zie, groet ik ze en krijg ik een fatsoenlijke groet terug. Kinderen roepen vaak 'mama Sam' of 'mama Coen', een teken dat ze weten wie ik ben. Andersom is dat lang niet altijd het geval, ik vraag vaak aan Coen of Sam wie dat kind dan is. Sam kan dan meestal feilloos vertellen dat het een kind is uit van de kleuterschool of van de basisschool. Een stukje verderop zijn we wat minder bekend en roepen de kinderen 'orang barat'. Het ergert me altijd een beetje, net alsof je een blanke altijd mag naroepen, ik roep toch ook niet 'anak Papua'. Maar goed, kinderen, dat is nog best te doen, meestal zwaai ik maar lief terug of roep ik 'daaa'. Kinderen, dat gaat wel, het wordt een ander verhaal als ik volwassenen ontmoet, vooral mannen.Lees verder...

Van ziekenhuis naar ziekenhuis

21 JANUARY 2017 | GEPLAATST DOOR ELCO

Ik ben net een beetje wakker aan het worden en daar gaat de telefoon. Een evangelist aan de lijn: pak Matias is overleden. Matias Nabyal, evangelist in Siradela overleed in het ziekenhuis, na drie weken van het ene ziekenhuis naar het andere gestuurd te zijn en zonder dat er iets gedaan was. De afgelopen week horen we regelmatig dat soort berichten. Soms zinkt de moed je in de schoenen als je hoort hoeveel Papoea’s er overlijden. Lees verder...