Elco en Wijnanda van Burg zijn juni 2014 naar Papoea (Indonesiƫ) vertrokken. Zij werken namens stichting Lentera op het gebied van onderwijs en gezondheidszorg.

Actueel

Elco en Wijnanda van Burg werken voor een periode van vijf jaar voor stichting Lentera als onderwijsconsultant en tropenarts. Lentera is werkzaam op Papoea (Indonesiƫ), met name in het berggebied rondom Wamena. Het Indonesische woord lentera betekent lantaarn. De missie van Lentera is om jonge christenen te trainen om als christelijke professionals leiding te geven en zo een licht te zijn op Papoea. Lentera richt zich vooral op luchtvaart, gezondheidszorg, onderwijs en sociale dienstverlening.

Hercules

10 MARCH 2017 | GEPLAATST DOOR WIJNANDA

Een tijdje terug ging Elco op zaterdag met de jongens en wat vrienden een stukje lopen. Het doel was de plek waar twee maanden geleden een Hercules, een vliegtuig van het leger, is neergestort. Tot die tijd vlogen de Herculessen af en aan naar Wamena. Niet dat het hier oorlog is, maar die dingen zijn groot en kunnen erg goed als transportvliegtuig dienen. Op deze manier komen de vrachtauto's, pick-up trucks, kranen en ander groot materieel in de stad, die immers alleen via de lucht bereikbaar is. Deze Hercules was vol geladen met cement en was daardoor waarschijnlijk wat te zwaar. Dat gecombineerd met een vroege ochtenmist en een poging om toch te landen, maakte dat het vliegtuig in zicht van het vliegveld een berg raakte. Het was allemaal best heftig, de jongens hadden een boel verhalen toen ze thuis kwamen. Lees verder...

Verkeerde plek

04 MARCH 2017 | GEPLAATST DOOR ELCO

Alleen wolken, alles zit dicht. Na ongeveer 40 minuten vliegen komen we aan het eind van de hoge bergen en zoeken we naar het dorpje, maar er zijn alleen wolken te zien. Moeten we terug? Nee, daar is toch de rivier te zien. Ze zeiden dat het dorp naast de grote Memberamo-rivier ligt. Gelukkig, de helikopterpiloot kan door een gaatje in de wolken. Na wat draaien en kijken waar hij kan landen, vindt de piloot een manier om op het kleine stukje grond te landen waar de bomen omgehakt zijn. Een man geeft wat aanwijzingen, we stappen uit. De man vertelt ons dat we op de verkeerde plek zijn geland. Lees verder...

Blikken

20 FEBRUARY 2017 | GEPLAATST DOOR WIJNANDA

In ons weggetje is het nog prima te doen. Als ik mensen onderweg zie, groet ik ze en krijg ik een fatsoenlijke groet terug. Kinderen roepen vaak 'mama Sam' of 'mama Coen', een teken dat ze weten wie ik ben. Andersom is dat lang niet altijd het geval, ik vraag vaak aan Coen of Sam wie dat kind dan is. Sam kan dan meestal feilloos vertellen dat het een kind is uit van de kleuterschool of van de basisschool. Een stukje verderop zijn we wat minder bekend en roepen de kinderen 'orang barat'. Het ergert me altijd een beetje, net alsof je een blanke altijd mag naroepen, ik roep toch ook niet 'anak Papua'. Maar goed, kinderen, dat is nog best te doen, meestal zwaai ik maar lief terug of roep ik 'daaa'. Kinderen, dat gaat wel, het wordt een ander verhaal als ik volwassenen ontmoet, vooral mannen.Lees verder...



Dit project wordt ondersteund door: